شعر فردوسی برای ایران 

ندانی که ایـــران نشستِ   من است     جهـــان سر به سر  زیر  دست ِ منست

هنر   نزد  ایرانیان  است و  بـــس         ندادند   شـیر    ژیان     را    به کــس

همه   یکـدلانند   یـزدان   شنــــاس      بـه  نیکـــی  ندارنـــد  از  بـد   هـراس

نمــانیم کین بـــــوم، ویران کننـــــد    همی غــارت از شهـــر ایــــــران کنند

نخـــوانند بر مــا کـــسی آفــــــرین        چو ویـــران بود بـــــوم ایــران زمــین

دریغ است ایـران که ویـران شــود          کُنام  پلنگــــان   و  شیــران   شــود

چـو ایـــــران نباشد  تن  من مـبــاد      در این بـــوم و بر زنده یک تن مبــــاد

همـه روی  یکسر  بجـنگ  آوریــم          جــهان بر   بـداندیـــــش   تنـگ آوریم

همه سربه سر تن به کشتـــن دهیــم   از آن به، که  کشـــور به دشمـن دهـیم

چنین  گفت  موبد  که مردن  به نام    بـه از زنـــده،  دشمـــن بر او   شادکام

اگر کُشـت  خواهـد  تو را روزگــار           چــه  نیکـو تر  از  مـرگِ  در کـار زار

 «حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی»